اي روي توزيباي بخشنده به زيباي

سرو از قد رعنايت آموخته رعناي

جز فكر توخوبان رانبود سرو سودايي

         اي ﭘادشه خوبان داد از غم تنهاي

        جان بي تو به لب آمد وقت است كه باز آيي

الهي اين چه فضلي است كه با دوستان خود كرده اي؟ هر كه ايشان را شناخت تو را يافت وهر كه ترارايافت ايشان را شناخت .

الهي تو غيب بودي ومن عيب بودم،تو از غيب جدا شدي ومن از عيب جدا شدم.

الهي حاضري چه جويم؟ناظري چه گويم؟

  الهي عاجز وسرگردانم.نه آنچه دارم،دانم،ونه آنچه دانم،دارم.

الهي چنانكه كف دريا برلب است،كمالات سر مستان تو در نيم شبست.

الهي تا با تو آشنا شدم از خلايق جدا شدم،در جهان شيدا شدم،نهان بودم پيداشدم.

الهي اگر ترا بايستي،بنده چنان زيستي كه شايستي.

الهي حجاب ها ازراه بردار وما را بما مگذار.

برحمتك يا عزيز يا غفار

من آن گلبرگ مغرورم نميميرم زبي آبي......ولي بي دوست ميميرم در اين مرداب تنهايي

نارم آن آموزگاري را كه در يك نصفه روز...............دانش آموزان عالم را همه دانا كند

ابتدا قانون آزادي نويسد بر زمين................بعد از آن با خون هفتادو دوتن امضا كند 

انسان با نفسي كه ميكشد قدمي به سوي مرگ ميرود.

در شگفتم از كسي كه ميتواند استغفار كند و نا اميد است.

چه بسا دانشمندي كه جهلش او را از پاي در آورد و دانش او همراهش باشد و سودي به حال او نداشته باشد.

غيرت زن كفر آور و غيرت مرد نشانه ايمان اوست.

خودپسندي مانع فزوني است.

آخرت نزديك و ماندن در دنيا اندك است.

ترك گناه آسانتر از درخواست توبه است.

مردم دشمن چيزهايي هستند كه نميدانند.

هنگامي كه از چيزي ميترسي ،خود را در آن بيفكن زيرا گاهي ترسيدن از چيزي ،از خود آن سختتر است.